Kerken-Orgels·Muziek enzo·Zwijmelen op Zaterdag

Zwijmelen op zaterdag 21 – 2017

Afgelopen week is de dirigente van ons Seniorenkoor overleden. Ze was pas 69 jaar. Gisteren was de dankdienst voor haar leven in de Koepelkerk, waarna de begrafenis volgde. Naar de kerkdienst ben ik geweest, en mijn “zwijmel” heeft daar alles te maken. Terwijl ze de kerk uitgedragen werd was het volgende muziekstuk te beluisteren. Op het gerestaureerde Van Oeckelen-orgel. Dit op verzoek van de overledene.

Graag wil ik jullie het Halleluja laten horen. Gespeeld op een orgel in Krefeld, door een wel heel jonge organist. Prachtig!   Ook Johan speelde dit vaak, waarbij ik vaak lekker meezong. ( Goed trouwens dat dat nooit opgenomen is).

Gedichten·Kerken-Orgels·Over Mijzelf

Voleindingszondag

handen-met-kaarsjes

Vandaag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar, genoemd Voleindingszondag. Op deze dag worden de mensen, die in het afgelopen jaar overleden zijn, herdacht. Met liefde en respect worden hun namen genoemd. Daarna wordt door een nabestaande een kaarsje aangestoken. Wij willen ze niet vergeten, in gedachten zijn ze nog bij ons.

En het kan niet anders dan dat ik op deze speciale dag even extra aan Johan denk. Gisteravond was ik wat papieren aan het opruimen en kwam prints tegen van e-mails, die Johan verzonden heeft toen ik in juli/augustus 2012 zo letterlijk doodziek was. Wat is hij toen mijn steun en toeverlaat geweest. Eigenlijk zonder dat ik dat zelf toen besefte. Maar de dreun kwam gisteren hard aan. Zo jammer, dat hij helaas niet meemaakt hoe het mij nu vergaat.

Tijdens de kerkdienst vanmorgen werd een gedicht voorgedragen. Dat gedicht heb ik zelf ook ergens opgeslagen. Het is van Toon Hermans. Ik zal hier de originele versie weergeven. Vanmorgen was het gedicht hier en daar aangepast.

Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ’n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Volgende week is het de eerste Adventszondag. Samen op weg naar het Kerstfeest. Een verwachtingsvolle tijd. We zien er naar uit.