Gedichten·Zwijmelen op Zaterdag

Zwijmelen op zaterdag 1-2017

In een nieuw begonnen jaar heb je heel veel om te herinneren. Daarom vandaag: Memory

De tekst vond ik ook nog:

Barbra Streisand – Memories

Midnight. Not a sound from the pavement.
Has the moon lost her memory. She is smiling alone.
In the lamplight the withered leaves collect at my feet
And the wind begins to moan.
Memory – all alone in the moonlight. I can dream of the old days

Life was beautiful then.
I remember the time I knew what happiness was.
Let the memory live again.
Every street lamps seems to beat a fatalistic warning.
Someone mutters and a streetlamp sputters and soon it will be morninc
Daylight – I must wait for the sunrise. I must think of a new life
And I mustn’t give in.
When the dawn comes tonight will be a memory too.
And a new day will begin.
Burnt out ends of smoky days
the stale cold smell of mon@ing.
A streetlamp dies
another night is over
another day is dawning.
Touch me – it’s so easy to leave me. AU. alone with the memory
Of my days in the sun.
If you touch me youll understand what happiness is.
Look
a new day has begun.

Gedichten

DE RUGZAK

rugzak

Van een hele goede kennis kreeg ik een gedicht , dat ze ooit maakte toen haar leven een (klein) beetje van het goeie pad liep. Ik mag dit hier plaatsen.

DE RUGZAK

Ieder mens draagt in zijn leven

Een onzichtbare rugzak mee

Bergt daarin zijn vreugde en zijn zorgen.

Een verzameling van wel en wee.

 

Vaak is de rugzak niet te dragen,

Maar soms ook weer vederlicht.

Kijk dan is er een beetje ruimte over,

Maar dikwijls kan hij haast niet dicht.

 

Kijk in een verloren uurtje

De hele inhoud nog eens door.

Kan er vaak wel iets verdwijnen

Wat zijn waarde bij jou verloor.

 

Zo gaan wij door het leven;

Je stopt er iets in en gooit iets weg.

Soms gebeurt dit vanzelfsprekend,

Maar ook wel na overleg.

 

Langzaam wordt de rugzak leger,

De levensdagen gaan voorbij.

En bij het vallen van de avond

Werpt men de meeste  last opzij.

 

Er blijft over een waarde,

Dat je koestert en behoudt.

Al lijken het soms kleinigheden,

Een herinnering, een waarde van goud.

 

Iedereen draagt zijn eigen rugzak.

Niemand die hem van je overneemt.

En je hoeft ook niet bang te wezen:

Er is zelfs geen dief die hem ontvreemd.

            ————————–

 

Doet mij een beetje denken aan: “het leven is een pijpkaneel, een ieder zuigt er aan en krijgt zijn deel”.

Gedichten·Kerken-Orgels·Over Mijzelf

Voleindingszondag

handen-met-kaarsjes

Vandaag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar, genoemd Voleindingszondag. Op deze dag worden de mensen, die in het afgelopen jaar overleden zijn, herdacht. Met liefde en respect worden hun namen genoemd. Daarna wordt door een nabestaande een kaarsje aangestoken. Wij willen ze niet vergeten, in gedachten zijn ze nog bij ons.

En het kan niet anders dan dat ik op deze speciale dag even extra aan Johan denk. Gisteravond was ik wat papieren aan het opruimen en kwam prints tegen van e-mails, die Johan verzonden heeft toen ik in juli/augustus 2012 zo letterlijk doodziek was. Wat is hij toen mijn steun en toeverlaat geweest. Eigenlijk zonder dat ik dat zelf toen besefte. Maar de dreun kwam gisteren hard aan. Zo jammer, dat hij helaas niet meemaakt hoe het mij nu vergaat.

Tijdens de kerkdienst vanmorgen werd een gedicht voorgedragen. Dat gedicht heb ik zelf ook ergens opgeslagen. Het is van Toon Hermans. Ik zal hier de originele versie weergeven. Vanmorgen was het gedicht hier en daar aangepast.

Nu ’t rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten,
nu voel ik dat er ’n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan.
Nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

Volgende week is het de eerste Adventszondag. Samen op weg naar het Kerstfeest. Een verwachtingsvolle tijd. We zien er naar uit.